Znudził Ci się manikiur francuski? Wypróbuj dwa nowe trendy:

Manicure hybrydowy:

Manikiur hybrydowy niedawno zawitał do Polski.

Jest połączeniem tradycyjnego manicure z trwałością jaką dają lampy UV.  Manikiur hybrydowy wykonywany jest w gabinecie kosmetycznym. Manicurzystka nanosi na paznokcie poszczególne warstwy preparatów. Każdą z nich utrwala lampą UV.

Efekt: Piękne paznokcie, lakier, który się trzyma bez odpryskiwania przez przynajmniej 2 tygodnie.  Kiedy nosisz manicure hybrydowy możesz wykonywać prace domowe.

Resztki preparatów ściąga się specjalnym płynem w gabinecie kosmetycznym.

Manicure japoński:

Manikiur japoński to alternatywa dla tych pań, których paznokcie wymagają regeneracji.

Manikiur japoński odżywia płytkę paznokcia. Polega na tym, że po przygotowaniu paznokci – odsunięciu skórek i ich skróceniu nanosi się na paznokcie specjalny preparat. W jego skład wchodzą: keratyna, odżywczy pyłek pszczeli i krzemionka z Morza Japońskiego. Następnie dodaje się specjalny puder. Jego zadaniem jest ochrona przed wypłukiwaniem substancji odżywczych.

Efekt: błyszczące i odżywione paznokcie

Spodobał Ci się ten artykuł? Dodaj swój komentarz, jest dla mnie bardzo cenny.

Jednym z najnowszych, powracających do łask trendów branży kosmetycznej, są produkty… domowej roboty. To nie pomyłka! Takie w pełni naturalne kosmetyki są w stanie przynieść Twojej cerze nie tylko pożądane rezultaty i korzyści, ale również sprawić, że od tej pory produkty upiększające będziesz w stanie tworzyć absolutnie samodzielnie! Poniżej odnajdziesz więc sprawdzone przepisy oraz receptury, dzięki którym własnoręczna produkcja kosmetyków upiększających nie będzie stanowiła dla Ciebie już żadnego problemu!

Maseczka do skóry suchej

Jeśli jesteś posiadaczką skóry suchej, to powinnaś pokusić się o wypróbowanie niezwykle prostej i skutecznej zarazem, maseczki z żółtka kurzego. W celu jej wykonania połóż na twarz ciepły, wilgotny ręcznik i odczekaj około 10 minut. Następnie zdejmij ręcznik i na tak przygotowaną skórę nałóż jedno żółtko kurze. Odczekaj spokojnie około 25 minut, a następnie spłucz żółtko za pomocą ciepłej, przegotowanej wody.

Maseczka do skóry tłustej

Aby przygotować maseczkę do skóry tłustej, wystarczy, że zetrzesz na tarce jedną, dużą marchewkę (bądź dwie małe). Następnie dodaj do marchwi jedną małą łyżeczkę mąki pszennej i tak przygotowaną papkę nałóż na oczyszczoną skórę twarzy. Pozostaw na czas około 15 minut i spłucz za pomocą ciepłej, przegotowanej wody. Uwaga! Maseczka nadaje skórze efekt lekkiej opalenizny.

Maseczka do skóry trądzikowej

Do przygotowania maseczki która będzie odpowiednia do potrzeb skóry trądzikowej, będziesz potrzebowała jednego, dużego i kwaśnego jabłka, trzech łyżeczek miodu pszczelego oraz dwóch łyżeczek rozdrobnionych płatków owsianych. W pierwszej kolejności zetrzyj jabłko na tarce, a następnie dodaj do tak przygotowanej papki miód pszczeli oraz małe kawałeczki płatków owsianych. Całość dobrze razem wymieszaj i nałóż na uprzednio przygotowaną, oczyszczoną skórę twarzy. Maseczkę pozostaw na skórze przez czas około 15 minut, a następnie spłucz dokładnie za pomocą chłodnej, przegotowanej wody.

Maseczka do skóry dojrzałej (anty – aging)

Do przygotowania maseczki do skóry dojrzałej będziesz potrzebowała 2 dużych łyżek miodu jak również 1 dużej łyżki mleka 3,2% (tłustego). Następnie składniki zmieszaj ze sobą dokładnie i tak przygotowaną papkę nałóż zarówno na skórę twarzy, jak i na dekolt. Zmyj ciepłą wodą po upływie 20 minut.

Maseczka do każdego rodzaju skóry (oprócz cery naczynkowej i wrażliwej)

W celu jej przygotowania wystarczy, że rozgrzejesz skórę za pomocą ciepłego, zmoczonego ręcznika. Następnie na skórę nałóż od 2 do 3 łyżeczek miodu pszczelego. Miód zostaw na twarzy na czas około 15 do nawet 30 minut, a następnie spłucz za pomocą ciepłej, a później zimnej wody.

Maseczka do skóry mieszanej

W celu przygotowania maseczki do skóry mieszanej będziesz potrzebowała jednego, średniej wielkości ziemniaka, 2 łyżek stołowych zimnego mleka 1,5% – 2% (pół – tłustego), jak również kilku kropel świeżo wyciśniętej cytryny. Ziemniak ugotuj, obierz ze skórki, a następnie dokładnie rozgnieć w miseczce za pomocą małego widelczyka. Teraz dodaj do niego 2 łyżki zimnego mleka i kilka kropel soku z cytryny. Całość papki nałóż na skórę i zmyj za pomocą ciepłej wody po upływie około 15 minut.

Maseczki domowej roboty stanowią doskonały sposób na natychmiastową poprawę stanu Twojej skóry. Za pomocą kilku, odpowiednio dobranych składników jesteś w stanie sprawić, że Twoja twarz na nowo nabierze blasku, stanie się zdrowa i piękna. Co istotne, produkty do ich wytworzenia znajdziesz we wnętrzu własnej… domowej lodówki.

Tekst Emilia Sliwińska dla pieknaizdrowa.com

1. Wieczorny demakijaż. Dlaczego tak ważne jest zmywanie makijażu?
- zmywając dokładnie makijaż dajemy naszej skórze odetchnąć
- odpowiednia pielęgnacja skóry zmniejsza ryzyko wystąpienia wyprysków
- skóra jest promienna i zdrowa
- umyta skóra jest w stanie przyjąć składniki zawarte w kremach i maseczkach, bez dokładnego zmycia twarzy nic nie da nałożenie nawet najdroższego kosmetyku.

2. Używaj kosmetyków na odpowiednie partie ciała. Przed zastosowaniem kosmetyków poznaj odpowiedzi na poniższe pytania:
- jaką masz cerę?
- które części ciała wymagają zwiększonej uwagi?
- czy masz cellulit?
- czy chcesz ujędrnić skórę?
- które części ciała chcesz wyszczuplić, a które nie?
Potem stosując balsam wyszczuplający stosuj go na te partie ciała , których obwód chcesz zmniejszyć. Unikaj stosowania go na biust – jeśli chcesz zachować w tym miejscu pełne kształty.
W drogerii kupisz kosmetyki na poszczególne parte ciała. Są odpowiednie kosmetyki do rąk i paznokci, do partii szyi, do twarzy, do powiek.

3. Balsam – kosmetyk do wszystkiego. Jakie zastosowania ma balsam?
- tradycyjne zastosowanie – czyli do ciała. Dobrze użyć go po kąpieli, aby nawilżyć ciało
- dzięki niemu uczeszesz brwi
- okiełznasz loki, czy też
- ogolisz się.

4. Jak nanosić krem?
Niby prosta czynność, a tak naprawdę nanosząc krem można pomóc swojej skórze poprzez:

5. Masowanie twarzy.
W czasie nanoszenia kosmetyku wykonuj masaż twarzy. Dzięki temu skóra będzie lepiej napięta, opóźnisz oznaki starzenia się skóry i młode rysy twarzy będą na dłużej zachowane.

Jolanta

Długotrwałe przebywanie w zamkniętych pomieszczeniach o niedostatecznej wilgotności, gorące kąpiele, użycie zbyt agresywnych preparatów do mycia ciała mogą spowodować wysuszanie skóry. Sucha skóra jest problemem szczególnie zauważalnym wraz z nadejściem wiosny, kiedy to zamieniamy zimową garderobę na mniej zakrywającą wiosenną. Aby odzyskać zdrowy wygląd skóry konieczne jest stosowanie preparatów nawilżających.

Preparaty nawilżające zawierają różne substancje chemiczne, które możemy podzielić na dwie główne grupy: emolienty i humektanty.

Emolienty to hydrofobowe substancje zabezpieczające przed utratą wody poprzez utrudnienie jej przenikania przez naskórek dzięki wytworzeniu warstwy ochronnej na skórze. Najbardziej efektywne w tej grupie nawilżaczy jest petrolatum (INCI*: Petrolatum). Inne substancje wytwarzające hydrofobowy film na powierzchni skóry to np. parafina ciekła (INCI: Paraffinum Liquidum), olej mineralny (INCI: Mineral Oil), tłuszcze roślinne np. masło kokosowe (INCI: Theobroma Cacao (Cocoa) Seed Butter), tłuszcze zwierzęce np. lanolina (INCI: Lanolin), niektóre alkohole tłuszczowe np. alkohol cetylowy (INCI: Cetyl Alcohol), kwasy tłuszczowe np. kwas stearynowy (INCI: Stearic Acid), ponad to woski, fosfolipidy, sterole, silikony. Szerokie komercyjne zastosowanie w kosmetykach ma olej mineralny z uwagi na fakt, iż pozostawia dość przyjemne uczucie na skórze, jednak redukuje on transepidermalny ubytek wody jedynie w ok. 30%.

Najlepszy emolient – petrolatum pozostawia na skórze nieprzyjemny, tłusty film, dlatego też często jest mieszany z innymi składnikami. Ostatnio dość często w tzw. kosmetykach „oil free”, w roli emolientów stosowane są silikony (INCI np.: Cyclopentasiloxane, Dimethicone, Phenyltrimethicone itp.). Są one hipoalergiczne i nie pozostawiają uczucia tłustości na skórze.

Druga grupa substancji nawilżających to humektanty. Są to związki chemiczne mające charakter hydrofilowy. Działanie nawilżające osiągają one poprzez „przyciąganie” wody do warstwy rogowej naskórka z głębszych warstw skóry.

Jest to poniekąd działanie nawilżające od „wewnątrz”. Przykładowe stosowane w formułach kosmetyków humektanty to gliceryna (INCI: Glycerin), glikol propylenowy (INCI: Propylene Glycol), sorbitol (INCI: Sorbitol) czy pyrolidonowy kwas karboksylowy (PCA) i jego pochodzne, np. sól sodowa (INCI: Sodium PCA). Preparaty zawierające w roli substancji nawilżających tylko humektanty, będą powodować przeniknięcie wody z głębszych warstw do naskórka, ale nie będę powodowały jej zatrzymania, w związku z tym mogą nawet przyczynić się do zwiększenia transepidermalnego ubytku wody.

Dlatego też humektanty w formułach preparatów kosmetycznych powinny być zawsze używane wraz z emolientami.

Preparaty nawilżające odbudowują warstwę lipidową naskórka, która jest naturalną barierą chroniącą przed utratą wody, powodują, iż skóra staje się gładsza, elastyczna, redukują pęknięcia. Jednak całkowite efekty ich działania są krótkotrwałe, dlatego należy stosować je regularnie.

*) INCI – International Nomenclature of Cosmetic Ingredients; system nazewnictwa substancji chemicznych użytych jako składniki kosmetyków (w takiej postaci nazwy składników występują w spisie na opakowaniu preparatu).

Autor: Alicja Obara

Na dobrą kondycję włosów wpływ mają czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Zapoznaj się z poniżej wypisanymi czynnikami. dzięki tym kilku punktom będziesz w stanie lepiej dbać o kondycję swoich włosów.

Na włosy pozytywny i/lub negatywny wpływ mają:

1. czynniki atmosferyczne – wiatr, słońce
2. rodzaj układanych fryzur, jak często tapirujesz włosy
3. stosowane kosmetyki i metody – suszenie suszarką
4. sposób odżywiania się. To czy organizm otrzymuje wystarczającą ilość minerałów i witamin
5. postępowanie w czasie mycia głowy – czy szampon i odżywka zostały dokładnie spłukane
6. rodzaj i materiał z jakiego wykonane są przybory
7. zmiany hormonalne – ciąża, menopauza, terapia hormonalna
8. geny.

Kiedy Twoje włosy straciły blask, są suche i zniszczone skorzystaj z domowych sposobów:

Maska ze śmietaną:

Składniki:

2 łyżki śmietany

1/2 łyżeczki oleju z kiełków pszenicy

1 łyżeczka soku z cytryny.

Przygotowanie:

Składniki wymieszać w miseczce do powstania jednolitej masy.

Po umyciu włosów nanieść na nie preparat. Owinąć włosy folią. Pozostawić preparat 15 minut na włosach, po czym dokładnie spłukać.

Ciekawostka:

Olej z kiełków pszenicy jest koloru pomarańczowego, jest stosunkowo gęsty i tłusty. Zawiera najwięcej witaminy E z pośród olei roślinnych. Olej kupisz np. w internecie.

Kuracja dodająca włosom połysku:

Składniki:

1 żółtko,

2 łyżki oleju z korzenia łopianu,

2-3 krople olejku zapachowego, zapach wybierz ten, który Ci najbardziej się podoba.

Przygotowanie:

Żółtko daj do miski. Stopniowo dodawaj oleju mieszając składniki widelcem. Mieszaj do powstania jednolitej masy. Następnie dodaj olejku zapachowego.

Maskę nanieś na umyte, wyciśnięte w ręcznik włosy. Przy pomocy grzebyka z grubymi ząbkami rozprowadzić miksturę na całej długości włosów. Włosy okręcić folią i owinąć głowę ręcznikiem. Po 10 minutach umyć włosy delikatnym szamponem.

Ciekawostka:

Olej z korzenia łopianu w kosmetyce używany jest do wzmocnienia cebulek włosowych, wstrzymania wypadania włosów, przy łupieżu, do pielęgnacji skóry głowy, do regeneracji włosów, do pielęgnacji skóry twarzy i całego ciała.

Jolanta

Maski na podstawie: „Wellnes. Harmonie für Körper, Geist und Seele”. Sonderausgabe

Przedstawiam Wam głównego bohatera nadchodzących świąt Wielkanocnych. Kurze jajo jest równie ważne pod względem żywieniowym jak i zajmowanym miejscem na naszym świątecznym stole. Skromny i niepozorny wygląd kryje w sobie głębie smaku oraz ogromny potencjał zdrowia. Uznane za wroga w latach 70tych, ponownie wróciło do łask i to w wielkim stylu. Nikt nie zrezygnuje z jego walorów podczas świąt. Jednak jak je postrzegać w pozostałe, nieświąteczne dni?

W pewnym momencie narosło wokół jajka wiele kontrowersji. Lekarze zalecali spożywać 1 jajo tygodniowo twierdząc, że podwyższa ono silnie poziom cholesterolu zagrażając naszemu zdrowiu. Wiele osób przestraszyło się wtedy i ograniczało jedzenie jaj do minimum. Jednak trwające badania naukowe nie potwierdziły przypuszczeń, że spożywanie jaj ma bezpośredni związek ze wzrostem cholesterolu. Jajo na nowo zaczęło być doceniane przez dietetyków ze względu na swoją cenną wartość odżywczą.

Żółtko- serce jaja
To tutaj tkwi największe i zarazem jedyne niebezpieczeństwo. Żółtko składa się w większości z tłuszczów. To one sprawiają, że wartość kaloryczna jajka jest bardzo wysoka. Nie da się ukryć, że żółtko zawiera dużo cholesterolu co budzi strach wśród osób dbających o zdrowie. Po wielu badaniach Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała że spożywanie do 10 jaj tygodniowo nie wpływa negatywnie na nasz stan zdrowia. Jednak ilość ta dotyczy również jaj zawartych w majonezie czy ciastach. Osoby zdrowe powinny więc jadać nie więcej jak 1 jajko dziennie, natomiast te z podwyższonym cholesterolem ograniczają się do zjedzenia 3 tygodniowo.

Właściwie na wysokim poziomie cholesterolu kończą się wady jaj. Reszta zawartych związków jest jak najbardziej przyjazna naszemu organizmowi, a nawet bardzo potrzebna.
Żółtka zawierają bardzo cenny składnik zwany lecytyną. Jest ona składnikiem błon komórkowych, elementem tkanki nerwowej. Wykazuje zbawienne działanie na nasz system nerwowy. W aptece można znaleźć wiele preparatów z lecytyną, mających na celu poprawić naszą sprawność umysłową. Taka lecytyna również najczęściej pozyskiwana jest z jaj kurzych. Jednocześnie lecytyna wpływa pozytywnie na gospodarkę cholesterolową (obniża złą frakcje a podwyższa dobrą), opóźnia procesy starzenia oraz działa korzystnie na wątrobę.

Żółtko jaja jest świetnym źródłem witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A,D,E,K) oraz witaminy B12, na której niedobór często narzekają wegetarianie oraz osoby rzadko spożywające mięso.

Białko-zdrowa otoczka
Białko jaja kurzego jest niezwykle wartościowe. Jest to jedyny produkt spożywczy, który zawiera wszystkie aminokwasy egzogenne. Są to związki białkowe których nasz organizm nie potrafi sam wytwarzać, które muszą być dostarczone z pokarmem.

Jest ono również niskokaloryczne (ok. 45kcal/100g) co oznacza że mogą śmiało spożywać je osoby na diecie odchudzającej. Jednak spożywanie samego białka nie dla wszystkich wydaje się być atrakcyjną perspektywą dlatego warto zjeść jajecznicę z jednego żółtka i dwóch białek a pozostałe żółtko spożytkować w innym celu…

Jajo jako kosmetyk
Jaja oprócz walorów smakowych i zdrowotnych mogą posłużyć naszej urodzie. Pozostałe po porannej jajecznicy żółtko jest świetnym składnikiem maseczek. Mieszając żółtko z olejkiem rycynowym, kilkoma kroplami cytryny i wcierając w skórę głowy oraz włosy przy odrobienie cierpliwości dostrzeżemy po pewnym czasie jak bardzo poprawił nam się stan włosów. Maseczki z żółtka i dodatku oliwy oraz miodu wspaniale sprawdzają się również w przypadku suchej skóry twarzy. A ubite na sztywno białko nałożone na dekolt i szyje gwarantuje nam przywrócenie sprężystości i jędrności skóry w tych partiach.

Jak widać zalet jajka jest wiele. Jednak aby jajo służyło naszemu zdrowiu i urodzie musimy znać podstawowe zasady obchodzenia się z nim. Oto kilka porad:
• jaja przechowujemy w lodówce do 3 tygodni
• układamy je szpiczastym końcem w dół, tak aby żółtko pozostało na swoim miejscu, z dala od komory powietrznej znajdującej się w szerszej części jaja
• ograniczamy spożycie jaj na surowo; po pierwsze zagrożenie salmonellą oraz alergiami, po drugie: surowe jajo zawiera awidynę- substancję która hamuje przyswajanie witaminy B7
• unikamy długiego gotowania jaj: następują wtedy znaczne straty witamin oraz obniżenie wartości odżywczej białka. Najbardziej optymalny czas gotowania jaja to 5 minut.

Zatem: SMACZNEGO JAJKA!

Autor: Elżbieta Szlęk

Trujące azotyny
Nowalijki to pierwsze wiosenne warzywa. Niestety do ich smakowitego wyglądu przyczynia się wiele szkodliwych czynników. Stosowanie sztucznych nawozów i warunki w jakich wyrastają rośliny mają na celu przede wszystkim zwiększenie produkcji. W efekcie wygląd roślin nie gwarantuje nam ich jakości, co więcej czasami wręcz zagraża naszemu zdrowiu. Patrząc na dużą, czerwoną, soczystą rzodkiewkę myślimy przede wszystkim o bogactwie witamin jakie w sobie kryje zapominając o dużych ilościach toksycznych substancji w niej zawartych. Nawożenie jest co prawda wykonywane zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolnej, która ma na celu nie wpływać negatywnie na zdrowie konsumenta jednak w praktyce stosowana ilość nawozów często jest przekraczana. Największym zagrożeniem są azotany. Co prawda same w sobie nie wykazują aż tak toksycznego działania na organizm jednak bardzo łatwo ulegają przemianom do niebezpiecznych azotynów. Te z kolei mogą być prekursorem rakotwórczych nitrozozwiązków. Azotyny zmniejszają wykorzystanie z pożywienia witaminy A i beta karotenu oraz wpływają niekorzystnie na metabolizm tłuszczów i białek. W szczególnych sytuacjach mogą doprowadzić nawet do zatruć. Tyle faktów.

Czy w takim razie mamy kontynuować zimowy sposób żywienia i unikać zachęcająco wyglądających nowalijek?

Instrukcja obsługi nowalijek

Przede wszystkim pamiętajmy o zdrowym rozsądku. Drastyczna zmiana diety z zimowej na wiosenną kiedy nagle ‘zaatakujemy’ nasz organizm dużą ilością nowalijek nie wpłynie pozytywnie na nasze zdrowie nawet jeśli warzywa pozbawione są toksycznych związków. Przejście na wiosenne żywienie powinno być stopniowe. Najpierw warto zacząć od małych ilości, traktować je jako dodatek.

Pamiętać należy, że gruntowe warzywa mają zdecydowanie mniej azotanów niż szklarniowe. Mniejszą ilość wykazują też warzywa zbierane od kwietnia niż te zbierane do marca. Oznacza to, że im później zwiększymy spożycie nowalijek tym bezpieczniej dla naszego zdrowia.

Bardzo ważne jest to aby zawsze myć dokładnie to, co zamierzamy zjeść. W początkowym okresie wiosny zaleca się też dokładne obieranie produktów. Co prawda najczęściej w skórce i tuż pod nią gromadzą się największe ilości potrzebnych nam składników odżywczych jednak lepiej zjeść ich mniej niż dostarczyć wraz nimi trucizn, które znajdują się głownie na powierzchni.

Dla osób które nie robią codziennie zakupów tylko przechowują produkty w lodówce ważny jest fakt, że przechowywanie warzyw w zamkniętych workach foliowych tylko przyśpieszy przemianę do niekorzystnych azotynów.

Wiosną obejmijmy też specjalną troską nasze dzieci. To właśnie one najbardziej wrażliwe są na toksycznie nawożone produkty.

Niewątpliwie najskuteczniejszą formą ochrony przed azotanami jest kupowanie warzyw pochodzących z upraw ekologicznych. Tam używa się naturalnych nawozów (komposty) i wystawia certyfikat upewniający konsumentów o bezpieczeństwie i naturalnym pochodzeniu produktów.

Warto również zamiast kupować żywność niewiadomego pochodzenia wyhodować sobie zdrowe i stuprocentowo naturalne produkty we własnym domu. Natka pietruszki, szczypiorek czy wielkanocna rzeżucha nie tylko ładnie prezentować się będą na naszej kuchennej półce ale też dadzą nam pewność, że dostarczamy organizmowi bogactwo naturalnych związków bez jakiejkolwiek zawartości trucizn.

Autor: Elżbieta Szlęk

Witamina C (kwas askorbinowy) jest niezwykle ważnym składnikiem diety każdego człowieka. Drastyczne efekty niedoboru tej cennej substancji znane są w historii choćby jako choroba atakująca marynarzy – szkorbut.

Źródłami witaminy C w pożywieniu są świeże owoce i warzywa (szczególnie zielonoliściaste), owoce cytrusowe (cytryny, pomarańcze, grejpfruty), kiwi, melony, jak również wiele innych owoców i warzyw. Dobroczynny wpływ witaminy C przejawia się między innymi w podnoszeniu odporności na zakażenia, ochronie przed chorobą wieńcową, ułatwianiu gojenia ran czy też hamowaniu powstawania sińców.

Szerokie spektrum pozytywnego oddziaływania kwasu askorbinowego powoduje coraz większe zainteresowanie tą substancją jako składnikiem formuły kremów oraz środków do pielęgnacji skóry.

Ponadto należy pamiętać, iż nawet podczas wzmożonego spożywania produktów zawierających witaminę C, przyrost jej zawartości w skórze jest ograniczony. W związku z tym główną drogą uzupełniania ubytku witaminy C w skórze jest miejscowa aplikacja.

Zastanówmy się dlaczego warto stosować preparaty z witaminą C, oraz jak wyszukiwać produkty zawierające najbardziej aktywną formę kwasu askorbinowego.

Dobroczynny wpływ witaminy C na skórę polega między innymi na stymulacji syntezy kolagenu czy wyrównywaniu nierównego kolorytu skóry. Ponadto obserwuje się działanie antyzapalne oraz fotoprotekcyjne.

Kwas askorbinowy (nazwa INCI: Ascorbic Acid) w kremach często stosuje się jako antyutleniacz lub stabilizator pH, działa ochronnie na samą formułę kremu.

Tego typu zastosowanie witaminy C w formułach kosmetyków nie ma znaczącej wartości biologicznej, ponieważ jest to substancja rozpuszczalna w wodzie, nierozpuszczalna w tłuszczach, ma zatem bardzo małe zdolności przenikania przez warstwę rogową naskórka.

By osiągnąć zadowalający poziom przenikania należałoby zastosować duże stężenie, jednak takie formuły charakteryzują się niską stabilnością. By zwiększyć przenikalność kwasu askorbinowego (a tym samym jego aktywność biologiczną) do głębszych warstw skóry, stosuje się dwie strategie:  kapsułkowaniu w liposomach, druga zaś na stosowaniu zamiast samego kwasu askorbinowego pewnych jego pochodnych, będących jego prekursorami np. estrów.

Do często stosowanych w formułach kosmetyków estrów kwasu askorbinowego zaliczamy np. palmitynian askorbylu (nazwa INCI: Ascorbyl Palmitate).

Związek ten przyspiesza gojenie się oparzeń słonecznych i zmniejsza zaczerwienienia z nimi związane, zatem może być stosowany w kosmetykach po opalaniu. Ponadto przeciwdziała negatywnemu wpływowi wolnych rodników, zatem może być stosowany jako czynnik zapobiegający fotostarzeniu skóry.

Inna pochodna kwasu askorbinowego, MAP (INCI: Magnesium Ascorbyl Phosphate), stymuluje ona odbudowę włókien kolagenowych, również silnie przeciwdziała oddziaływaniu wolnych rodników. Można wymienić inne pochodne kwasu askorbinowego występującego w formułach kosmetyków, choćby SAP (INCI Sodium Ascorbyl Phosphate), wszystkie mają podobne działanie.
Istotne jest, aby pamiętać, że poziom witaminy C w skórze zmniejsza się bardzo szybko na skutek działania promieni słonecznych i zawartych w powietrzu wolnych rodników, dlatego by utrzymać stałą, silną aktywność biologiczną witaminy, trzeba uzupełniać jej ubytki.

Dodatkowo, przeglądając skład kosmetyku, trzeba wiedzieć, iż składniki wypisywane są w kolejności procentowej zawartości, od największej (dlatego najczęściej na pierwszym miejscu znajduje się woda, nazwa INCI: Aqua) do najmniejszej, zatem związki wymienione na końcu posiadają najmniejsze stężenie.

Nie należy się obawiać wysokich stężeń witaminy C, gdyż nie powoduje żadnych toksycznych zmian, gdy zostaje wprowadzona do organizmu w ilościach większych niż wynika z zapotrzebowania, jako substancja rozpuszczalna w wodzie jest wydalana z moczem.

Należy więc szukać kosmetyków o możliwie wysokim stężeniu witaminy C, czyli takich, w których kwas askorbinowy lub jego pochodne wymienione są możliwie wcześnie w spisie składników.

Autor: Alicja Obara

Irydologia jest sposobem na bezinwazyjną i szybką ocenę ogólnego stanu naszego organizmu. Jest swoistą książką chorób. „Jeżeli oko masz czyste, to i ciało zdrowe” – tak pisze Biblia. Informatywność irydologii jest dość wysoka. Schorzenia przewlekłe, odczucia bólowe różnego rodzaju (np. w wyniku wypadku), stany zapalne naszych organów są widoczne w wyniku badania irydologicznego.

Według dzisiejszych badań przyjmuje się, że całe nasze ciało pokryte jest siatką eksteroreceptywnych pól, projekcyjnie związanych z odpowiednimi organami naszego organizmu. Niektóre z nich mają dość wysoką informatywność, inne – mniejszą.

Całą sieć projekcyjnych pól można podzielić na odpowiednie struktury:
- skórne projekcyjne pola według klasycznej chińskie akupunktury na ciele i twarzy;
- skórne projekcyjne pola na dłoniach i stopach;
- śluzowe językowe projekcyjne pola;
- skórno – śluzowe projekcyjne pola nosa i zatok nosowych;
- skórne uszne projekcyjne pola;
- projekcyjnie pola na tęczówce oka.

W takiej kolejności można wykorzystać wszystkie pola w trakcie diagnozowania naszego organizmu w sposób niekonwencjonalny.
Najprostszą metodą pośród wszystkich wymienionych jest właśnie obserwacja projekcyjnych pól tęczówki, ze względu na łatwy do niej dostęp.

Istota irydodiagnostyki polega na badaniu wrodzonych i adopcyjnie – troficznych wyjątków i zmian w strukturze, reliefie, kolorystyce i pigmentacji tęczówki i porównywaniu tych zmian z topograficzną
projekcją organów naszego organizmu na tęczówce.

Irydologia pozwala:
1. Określić podatność całego organizmu i poszczególnych organów na różnego rodzaju schorzenia.
2. Rozpoznać istniejące kliniczne objawy chorób i dysfunkcję organów.
3. Ujawnić już powstałe patologiczne zmiany w naszym organizmie.
4. Prześledzić dynamikę patologicznych zmian, również pod wpływem leczenia.
5. Określić toksyczne zatrucie naszego organizmu i obserwować proces odtrucia.

Zmiany na tęczówce oka są analizowane za pomocą tak zwanych map irydologicznych, określających topografię tęczówki. Do dzisiaj opracowano ponad 30 różnych map topologicznych tęczówki oka.
Wszystkie są podobne w całości, lecz każdy z badaczy dodaje coś szczególnego, opracowanego w wyniku własnej praktyki. Przy zestawianiu wszystkich map irydologicznych wykorzystywane są podstawowe zasady opracowane przez wybitnego lekarza I. Peczely.

Dlaczego irydologia wykorzystywana jest jako metoda badania naszego organizmu?
1. Metoda jest dość prosta.
2. Absolutna nieszkodliwość.
3. Bardzo wczesne wykrywanie różnego rodzaju patologicznych zmian w organach.
4.Możliwość obserwacji wszystkich zmian w naszym organizmie w jednym polu widzenia.
5.Możliwość ustalenia przyczyny – badawczych powiązań rożnego rodzaju symptomów.

Według dr I. Deck [3] irydologia naucza lekarza badać organizm w całości, a nie w zakresie poszczególnych organów. Oprócz tego pozwala określić pierwotne i drugorzędne zmiany w naszym organizmie, przeprowadzać zróżnicowaną diagnozę.

Irydologia pozwala obserwować przebieg zapobiegawczego leczenia środkami naturalnymi: homeopatią, akupunkturą, akupresurą, ziołolecznictwem, oczyszczaniem organizmu (w tym głodówką), dietoterapią. Pozwala również na określenie schorzeń przekazywanych genetycznie. Mówiąc o dużych możliwościach irydologii, chcę podkreślić, że ta metoda nie próbuje zastąpić innych metod badania, lecz je uzupełnia i wspiera w miarę swoich możliwości.

Jak każda inna metoda irydologia ma swoje atuty i wady. Na przykład bezbólowy przebieg choroby nie daje patologicznych znaków na tęczówce oka. Jest to charakterystyczne np. dla chorób przewlekłych ( opuchlizny w początkowym stadium, cysty, polipów itp.). Czasami schorzenia nerek, serca lub innych organów mogą być
niezauważone przy zastosowaniu metod irydologicznych, ponieważ mają za mało receptorów nerwowych.

Należy również zwrócić szczególną uwagę na tzw. lateralizację (rozróżnienie ludzi leworęcznych i raworęcznych). Badanie tęczówki u ludzi leworęcznych wymaga specjalnych metod, o których napiszę dalej. U ludzi leworęcznych znaki na tęczówce prawego oka odpowiadają organom po prawej stronie ciała, a tęczówce lewego oka – lewej stronie. Natomiast u ludzi praworęcznych jest odwrotnie (na krzyż).

Dodatkowe trudności w trakcie analizy tęczówki mogą napotkać badacze, którzy nie są oftalmologami. Dotyczy to przypadków ocznych schorzeń lub ocznych zmian u ludzi starszych (np. zwyrodnienia), w wyniku których powstają znamiona na tęczówce, nie związane z odpowiadającymi im organami.

Granice irydologii zakreśla zdrowy rozsądek. Dr R. Bourdiol [2] pisze na przykład, że nie trzeba analizować tęczówki, aby postawić diagnozę płaskostopia, wystarczy po prostu spojrzeć na stopy.

Artykuł to fragment e-booka: „Irydologia w praktyce”. Autor: Sergiusz Karpov i Wiera Chmielewska